BLIK OP DE MONT BLANC

Reisverslag door Anita || 5 - 11 juli 2021

Dag 1

Op maandag 5 juli kwam iedereen van de groep aan op het adres van de gastheer Jean-Pierre en de gastvrouw Sylvie. Nadat iedereen zich geïnstalleerd had werden we verrast door een heerlijk streekgerecht van de gastvrouw.

DSC_8012.JPG

Er volgden die avond nog een briefing van Sebastien en we kregen theorie over het lopen met de joëlettes. Na de theorie volgden natuurlijk de praktijk. Eerst werd er gelopen met lege stoelen, maar daarna mochten Glenn en ik plaats nemen in de stoelen. Voor David, Rens, Patricia en Karlien was het de eerste keer dat zij met een joëlette liepen. Falco en Ilse hadden in Nederland op Terschelling al ervaring opgedaan. Het gastgezin Jean-Pierre, Sylvie en dochter Anne-Ceciel zouden de tocht tot de hoogste hut meelopen. Zij waren zeer bedreven in het lopen met een joëlette  bij de Franse stichting.

Toen alles naar wens was verlopen, hadden we het dessert verdiend. Tenslotte kreeg iedereen de opdracht om de tassen in te pakken voor de grote tocht van 4 dagen. We gingen op tijd naar bed om uitgerust op dinsdag aan de tocht te beginnen.

Dag 2

Op dinsdag werd er ontbeten met verschillende heerlijke zelfgemaakte jams. Uiteindelijk vertrokken we met de auto’s op weg naar ons onbegrensde avontuur. Na een tijd kwamen we aan op de plaats van waar we zouden vertrekken. Om 11.15 uur stonden de stoelen in elkaar. De stoelen werden in elkaar gezet en we waren er klaar voor om echt naar boven te gaan.

We begonnen in een stuk bos met zeer steile stukken, soms waren de paden smal en lagen er overal grote stenen. We kwamen lastige passages tegen, waarbij ze met 7 mensen 1 stoel omhoog moesten zien te krijgen. Achteraf bleek het slechts een kleine voorbode te zijn voor de komende dagen.

We weten nu dat alle bomen wortels hebben. We moesten door een stuk bos over een pad vol boomwortels, daarbij liep het pad natuurlijk omhoog. Tijdens de lunch begon het te stortregenen, jammer maar de mooie natuur en de uitzichten maakten veel goed. In de middag kwamen we aan bij de Refuge Des Fonts. Het was een tocht van ongeveer 8 km met een hoogteverschil van 540 m. De berghut is een onderdeel van een herdersdorpje. De herders blijven in de zomer met hun koeien boven. Zij overnachten dan in kleine berghutjes. Er zijn nog wat meer mensen, zoals 2 dames met ezels. We zouden ze nog meer zien. We hadden de berghut voor onze groep alleen. Er was voor iedereen dus plaats genoeg om te slapen. We kregen daar ook weer een heerlijk streekgerecht voorgeschoteld.

DSC_8046.JPG

Dag 3
Woensdag stond het ontbijt al vroeg klaar. Helaas was het weer behoorlijk verslechterd. We moesten dan ook in de stromende regen vertrekken. De dames met de ezels wachten nog tot het droog werd, maar dat konden wij ons niet permitteren. Er werd onweer voorspeld aan het einde van de dag, dus dan moesten we echt zorgen dat we er zouden zijn.

 

In regenpak kun je ook wandelen, dus we vertrokken vol goede moed. Al snel stonden er koeien op de weg. Ze stonden al te wachten om gemolken te worden. Sylvie en Ilse maakten de weg vrij en we konden weer door. Het was de hele ochtend wisselvallig, maar wat een prachtige natuur, wat een heftige paden en wat een mooie vergezichten kwamen we tegen.

 

Door de regenval waren de paden erg nat en modderig, dit had wel de nodige glijpartijen tot het gevolg. De meeste tijd werd er dan ook gelopen met 2 mensen voor de joëlette, 1 achter en 2 aan de zijkant. We moesten ook heel wat snel stromende watertjes oversteken. Ach en met een paar stenen verleggen, maak je dan een weg voor de joëlette.

Er werden heel wat rustpauzes, drinkpauzes en adempauzes genomen en dat was echt geen overbodige luxe. We warenn op een gegeven moment boven de boomgrens en we kwamen langs besneeuwde stukken. De dames met de ezels haalden ons in. We zagen nog 2 lammergieren boven ons vliegen. Deze zijn een paar jaar geleden uitgezet in de Haute Savoie.

 

Het allerlaatste stuk is verschrikkelijk steil. Er is dan echt geen tijd om foto’s of filmpjes te maken. Iedereen is hard nodig. Eindelijk is het zover dat we de berghut zien: Refuge Alfred Wills. Er moest nog een kleine afdaling gemaakt worden om echt bij de berghut te komen. Bijna viel ik met joëlette om, maar Sebastien kon mij nog net tegenhouden. En dan zijn we na een zware tocht van ongeveer 7 km met een hoogteverschil van 600 m, eindelijk bij de berghut.

Wat een geweldig gevoel was het om te beseffen dat we dit toch maar geflikt hadden met zijn allen. De groep is geweldig en niemand heb ik horen klagen. Deze hut moeten we wel met meerdere mensen delen. Na wat gerust te hebben, konden we eten. Dat werd voor de meeste mensen een kaasfondue. Het was heerlijk. Jean-Pierre leerde ons dat je helemaal op het einde een ei in de fonduepan moet doen, om de laatste restjes op te eten.

Iedereen ging vroeg naar bed. We lagen nu wel met 2 of 3 tegen elkaar aan. Karlien kreeg als kleinste een speciaal 1 persoons hangbed, maar of ze daar nu blij mee was?

DSC_8086 (2).JPG
DSC_8141 (2).JPG

Dag 4
Op donderdag moesten de plannen worden bijgesteld. We zaten af en toe letterlijk met ons hoofd in de wolken. De tocht richting de Mont Blanc kon niet doorgaan. De omstandigheden van de paden en het weer was te slecht.

 

De dames met de ezels hadden wat problemen. Eén ezel had duidelijk last van zijn poot. Een paar van ons ontdekten nieuwe talenten als ezelmasseur en ezelfluisteraar. Ze werden op weg geholpen, al viel het niet mee. Nu begrijpen we ook de uitdrukking “zo koppig als een ezel”. Gelukkig hoorden we later dat het beter ging, toen de spieren weer wat opgewarmd waren.

Het werd nu voor ons meer een echte rustdag. Sylvie is naar huis gegaan volgens plan, maar Jean-Pierre en Anne-Ceciel zijn bij ons gebleven. Individueel of met een groepje werd er wel wat in de buurt gewandeld. Glenn en ik bleven op het terrein van de hut. De ochtend was nog redelijk droog. Buiten in een tuinstoel koffie drinken met uitzicht op de bergen en weer zicht op de lammergieren, was niet echt een straf. Het meer waar we ook in zouden gaan zwemmen, bleek vol ijs te liggen. Dat zegt wel iets over de omstandigheden. Het had ook nog laat in het voorjaar gesneeuwd.

Voor de lunch is iedereen weer terug bij de hut. We kregen i.p.v. lunchpakketten nu warm eten. In de middag hebben we ons vermaakt met vele spelletjes en er werd wat gelezen en gerust. De meeste mensen hadden voor het avondeten weer gekozen voor de kaasfondue. Onze bedden werden weer op tijd opgezocht.

DSC_8180.JPG

Dag 5
Vrijdag was de dag van de afdaling. Na het ontbijt werden de spullen weer ingepakt en zijn we klaar om te vertrekken. Na een klein stukje wandelen kwamen we bij een prachtig bloemenveld vol rododendrons. Het leek wel dat het landschap iedere paar honderd meter compleet veranderde. We zagen ook nog een aantal marmotten lopen.

 

We kwamen bij een beek, waar de meesten wel even een duik innamen. Na 3 dagen zonder douche was het wel lekker, ook al was het erg koud. Na deze verfrissende pauze gingen we verder. Al snel hadden we weer alle aandacht nodig voor het rijden met de joëlette. De afdaling was zeer technisch en spannend. Ik denk dat de meeste mensen dit voor onmogelijk zouden betitelen.

 

Wat een paden, stenen en afgronden kwamen we tegen. Het was heel fijn dat Jean-Pierre en Anne-Ceciel erbij waren gebleven. We werden ook weer getrakteerd op hele mooie vergezichten en prachtige watervallen. We zagen dat er die nacht verse sneeuw was gevallen op sommige bergtoppen. Helaas was de Mont Blanc verstopt achter de wolken en hebben we deze niet gezien.

 

Eenmaal beneden zouden we volgens de reisbeschrijving getrakteerd worden op een drankje op het terras naast de waterval. Helaas was het terras dicht. Terwijl het drankje na de wandeling van ongeveer 7 km met het hoogteverschil van 800 m echt verdiend was voor de lopers.

De auto’s werden gehaald, zodat we weer terug konden naar Morillon onze thuisbasis. Het drankje werd daar genomen en nadat iedereen gedoucht had, kon er weer genoten worden van de kookkunsten van Sylvie.

Iedereen was moe maar voldaan, dat het toch allemaal was gelukt. Het was met recht een onbegrensd avontuur.

DSC_8237.JPG
DSC_8244.JPG
DSC_8280 (2).JPG

Dag 6

Op zaterdag kwam Hugo uit Zwitserland , een vriend van Sebastien, mee wandelen. We vertrokken naar “Le Bout Du Monde”, oftewel het einde van de wereld. Het was een hele mooie vallei met vele watervallen, uitzichten en heel veel muggen. Het was jammer dat het best druk was. Het was natuurlijk weekend en het was erg mooi weer. Heen liepen we langs 1 kant van de rivier en terug langs de andere kant. We kwamen op de terugweg vlak langs een grote waterval. Het was heerlijk om even af te koelen bij het kletterende water.

 

Het werd een wandeling van ongeveer 10 km en met een hoogteverschil van 300 meter. Dat was voor de professionele joëlettebestuurders natuurlijk een peulenschilletje.

 

Tijdens de lunch werd een boodschappenlijst gemaakt. We zouden voor het gastgezin een Nederlandse maaltijd maken. Toen we terug waren met boodschappen kon er gekookt worden:

  • Mosterdsoep

  • Amuse compleet met echte drop

  • Hutspot oftewel wortelenstamp oftewel peeënstaamp

  • Vlaflip

 

Het was een heerlijke maaltijd en een hele gezellige afsluiting van dit fantastisch avontuur, al was het zonder blik op de Mont Blanc.

DSC_8362 (2).JPG

Dag 7
Zondag was de dag van de grote terugreis. Iedereen nam afscheid van elkaar en van de prachtige plek. We vertrokken op tijd weer naar ons platte landje.

 

                             Anita

"Sebastien je moet best een beetje gek zijn om zulke dingen te bedenken en te organiseren. Gelukkig ben je zo gek."

DSC_8268.JPG